ฎีกาที่ 962/2510

จำเลยยิงผู้ตาย เพราะผู้ตายจะเข้าทำร้ายจำเลยก่อน แม้จะมีผู้ร้องห้ามแล้วผู้ตายก็ไม่ฟัง จำเลยจึงยิงเอา แล้วผู้ตายหลบไปบังต้นมะขาม ส่วนจำเลยถอยไปทางต้นมะพร้าวข้างคู แล้วผู้ตายกลับถือมีดวิ่งแฉลบไปมาทางจำเลย พอไปห่างจำเลยประมาณ 2-3 วา จำเลยก็ยิงผู้ตายอีก 2 หรือ 3 นัด ถึงแก่ความตาย ดังนี้ ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ที่จำเลยยิงผู้ตายในตอนแรกนั้นเป็นการป้องกันตัวพอสมควรแก่เหตุ เพราะฝ่ายผู้ตายมีมีดจะเข้าทำร้ายจำเลยก่อนในขณะที่อยู่ประจันหน้ากันไม่มีทางหลีกเลี่ยง ส่วนตอนหลังนั้นแม้ว่าจำเลยจะยิงไป 3 นัดแล้วผู้ตายก็ยังไม่หยุดยั้ง กลับถือมีดเข้าหาจำเลยอีก ตอนนี้เป็นเหตุการณ์ฉุกละหุกเฉพาะหน้า ภาวะเช่นนี้จำเลยย่อมไม่มีเวลาจะคิดเป็นอย่างอื่นนอกจากจะป้องกันตัวให้พ้นจากการถูกทำร้าย และระยะที่ผู้ตายวิ่งเข้ามานั้นเป็นระยะใกล้ ถ้าจำเลยไม่ยิงไปก่อนก็อาจถูกผู้ตายทำร้ายได้

เห็นว่าเป็นการกระทำที่พอสมควรแก่เหตุ จำเลยไม่มีผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 68