ฎีกาที่ 2456/2521

การ เช่า นานั้นพระราชบัญญัติควบคุมการ เช่า นา พ.ศ.2517 มาตรา 4 บัญญัติให้ความหมายไว้เป็นพิเศษแตกต่างไปจากการ เช่า ทรัพย์สินตามที่บัญญัติไว้ในประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์เมื่อมีบทกฎหมายว่าด้วยการ เช่า นาไว้เป็นพิเศษโดยเฉพาะแล้วจะนำบทบัญญัติทั่วไปว่าด้วยการ เช่า ทรัพย์สินในประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาใช้บังคับไม่ได้

โจทก์ฟ้องว่า โจทก์ เช่า นาจากจำเลยในปี 2517 ได้รับความคุ้มครองตามพระราชบัญญัติควบคุมการ เช่า นา พ.ศ. 2517 ให้ได้ เช่า มีกำหนด 6 ปี นับแต่วันที่กฎหมายใช้บังคับ แต่ในปี 2519 จำเลยไม่ยอมให้โจทก์ เช่า ทำนาต่อไป โจทก์ได้รับความเสียหาย จึงขอให้ศาลบังคับ จำเลยให้การว่า โจทก์ไม่ได้ เช่า นาพิพาทจากจำเลย โจทก์เป็นเพียงผู้รับจ้างทำนา ไม่ได้รับความคุ้มครองตามพระราชบัญญัติควบคุมการ เช่า นาพ.ศ. 2517 ขอให้ยกฟ้อง ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยยอมให้โจทก์ เช่า นาพิพาทเป็นเวลา 6 ปีนับตั้งแต่วันที่พระราชบัญญัติคุ้มครองการ เช่า นา พ.ศ. 2517 ใช้บังคับ และให้จำเลยใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์ จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยฎีกาในปัญหาข้อกฎหมายว่า ลักษณะการทำนาของโจทก์ในที่พิพาทไม่ถือว่าเป็นการ เช่า ทรัพย์สินตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 537 ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า การ เช่า นานั้นพระราชบัญญัติควบคุมการ เช่า นาพ.ศ. 2517 มาตรา 4 ได้บัญญัติให้ความหมายไว้เป็นพิเศษแตกต่างไปจากการ เช่า ทรัพย์สินตามที่บัญญัติไว้ในประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ ในเมื่อมีบทกฎหมายว่าด้วยการ เช่า นาไว้เป็นพิเศษโดยเฉพาะแล้ว จะนำบทบัญญัติทั่วไปว่าด้วยการ เช่า ทรัพย์สินในประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาใช้บังคับหาได้ไม่ พิพากษายืน ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2456/2521 นายสังข์ สุขเมือง โจทก์ นายจรัญ นุ่นประสิทธิ์ จำเลย ป.พ.พ. ม. 537 พ.ร.บ.ควบคุมการเช่านา พ.ศ.2517 ม. 4 , ม. 46